Waarom ik eigenlijk geen coach zou moeten zijn...

Laat me eerlijk zijn: ik ben verre van perfect. Tien jaar geleden was ik de koning van het uitstellen. Als iemand me toen had verteld dat ik coach zou worden, had ik hem uitgelachen.

Mijn prioriteitenlijst zag er ongeveer zo uit: roken, drinken, feesten. In die volgorde. Ik was een meester in het verschuiven van alles wat belangrijk was naar 'morgen'. Mijn to-do lijst was meer een vrijblijvend wensenlijstje.

Wat veranderde? Kleine stappen. Struikelen, leren, en eerlijke feedback krijgen van mensen die bereid waren me een spiegel voor te houden. Niet de mensen die zeiden wat ik wilde horen, maar de mensen die zeiden wat ik moest horen.

Die ervaring is precies waarom ik nu doe wat ik doe. Coaching verandert levens op manieren die je niet verwacht.

De versie van mijzelf van vijf jaar geleden kon zich mijn huidige leven niet voorstellen: high-performance coach, IRONMAN finisher, en verloofd met mijn droompartner.

Niet mijn ouders, niet ik, niemand had dit zien aankomen. En dat is precies het punt — je weet niet wat er mogelijk is totdat je begint.