Je weet wat de volgende stap is,
vanaf nu zet je hem ook.
Je vulde de quiz in en kwam eruit als de uitsteller. Dat is geen luiheid. Uit je antwoorden komt iets anders: je weet wat je moet doen, je weet zelfs wat de volgende stap is, en toch komt hij er niet. Wat ertussen zit is twijfel, drukte, of het gevoel dat de timing nog niet klopt.
Ik heb dat gesprek honderden keren met mezelf gehad. Ik had bijna nooit zin, en ik ging bijna altijd. Niet omdat ik discipline heb, maar omdat ik één regel gebruikte die je hieronder zelf krijgt.
Voor iedereen die de kennis en de ervaring al heeft, en merkt dat de stap die er echt toe doet steeds naar volgende week schuift.
Bijna nooit zin, bijna altijd gegaan
Mijn regel was simpel: ik ga vijf minuten. Schoenen aan, deur uit, en na vijf minuten mag ik stoppen zonder dat het meetelt als opgeven. Ik heb die vijf minuten honderden keren gebruikt en ben bijna nooit gestopt. Niet omdat ik doorbeet, maar omdat het gevoel dat me tegenhield al voorbij was voordat de vijf minuten om waren.
Voor die regel probeerde ik het met wilskracht. Ik ging in discussie met mezelf op de bank en verloor. Vanavond heb ik meer energie. Ik ben geen ochtendmens. Ik ben gisteren ook geweest, dus vandaag mag ik het overslaan. Het klinkt allemaal redelijk, en het is allemaal bedacht op het moment dat er nog niets was gebeurd.
Jarenlang was mijn vraag hoe ik iets zou aanpakken. Bij de IRONMAN heb ik die vraag één keer omgedraaid: eerst besluiten dat het gebeurt, daarna uitzoeken hoe. Het hoe kwam er wel. Het besluit was het enige dat ik zelf moest doen.
Uitzoeken hoe of besluiten dat
Uitstellen voelt nooit als uitstellen. Het voelt als zorgvuldig zijn. Je wil eerst weten hoe, eerst het goede moment, eerst zeker weten dat het de juiste stap is. Al die vragen zijn redelijk. Ze hebben alleen één ding gemeen: zolang je ze stelt, hoef je niets te doen.
Een besluit werkt andersom. Je besluit dat het gebeurt en op welk moment, en daarna wordt het hoe een praktisch probleem in plaats van een voorwaarde. De timing wordt trouwens nooit perfect. Wie daarop wacht, wacht op iets dat niet komt.
“Het probleem is nooit kennis. Het probleem is dat je niet doet wat je al weet.”
Niet dat ene grote gemiste doel, maar honderd kleine dagen waarop het net niet uitkwam. Uitstel voelt elke dag onschuldig en telt aan het eind van het jaar op tot niets.
Bewijs. Niet in je hoofd maar in je week: je hebt gedaan wat je zei. Dat is het enige dat het gesprek met jezelf op de bank stiller maakt.
“Ik was de koningin van de smoezen.”
Je hoeft geen zin te hebben. Je hoeft alleen te besluiten dat het gebeurt, en daarna vijf minuten te beginnen.
Het besluitblad
Twee delen. Eerst schrijf je de stap op die je het langst uitstelt en maak je hem zo klein dat vijf minuten al meetelt. Daarna zet je de afspraak vast. Zonder dat tweede deel blijft het een goed idee.
De eerste stap staat binnen 24 uur. Niet volgende maandag.
Vier jaar geleden hielp Tom mij toen ik er zelf niet uitkwam. Door die ervaring beloofde ik mezelf: kan ik iemand helpen, dan doe ik dat, zonder aanbod erachter. Kom je er niet uit? App me je opdracht, hoe uitgebreider hoe beter. Benieuwd of MOVE bij je past? Plan dan een intakegesprek.
Liever mailen? rick@rickvianen.nl. Ik lees elke mail zelf.
Vijf jaar geleden dacht hij dat mensen die een IRONMAN doen niet goed bij hun hoofd zijn. Op 17 augustus 2025 finishte hij zijn eerste in Kopenhagen in 9:53:14. Zelf gecoacht door Dusan Djukich en getraind door Mike van den Breul, deelt hij vanuit die ervaring en het begeleiden van ruim 150 professionals tools als deze, die je direct kunt toepassen.